آخرین خبرها
خانه / سیاست / دموکراسی بدون انتخابات

دموکراسی بدون انتخابات

مبنای شکل‌گیری حکومت وحدت ملی را برگزاری لویه جرگه، تعدیل قانون اساسی، تقسیم مساوی قدرت و اصلاحات گسترده انتخابات تشکیل می‌دهد. افزون بر آن رهبران حکومت ده‌ها وعده دیگر مانند بهبود اقتصاد، ایجاد شغل و بازسازی را برای مردم داده بودند که به هیچ یک از آن‌ها عمل نکردند. در اینجا سه نمونه‌ بزرگ از مرکز، شمال، شمال شرق، جنوب و جنوب شرقِ افغانستان به عنوان مشت نمونه خروار یاد خواهیم کرد. چنان‌که بیشتر از پنج میلیون باشنده کابل، هم در گرمای تابستان و هم در سرمای زمستان از مزایای برق برخوردار نیستند، آنچه که از اولویت‌های عمده رهبران دولت برای مردم بود. شاهراه سالنگ از عمده‌ترین راه‌های مواصلاتی شمال به کابل و نیز شاهراه کابل به کندهار و هرات نیز به ویرانه‌های فراموش شده مبدل شده‌اند، اما دولت در برابر این همه عوایدی که از این رهگذر بدست می‌آورد تا اکنون هیچ کاری نکرده است. برمبنای قانون و نیز توافق حکومت وحدت ملی قرار بود سه سال قبل پس از اصلاحات گسترده، انتخابات پارلمانی و نیز شوراهای ولسوالی برگزار شود، اما چنین نشد. گویی که حکومت درگیر مسایل عمده امنیتی و اقتصادی است که فارغ از آن هیچ کاری کرده نمی‌تواند. برعکس میزان ناامنی روز به روز افزایش یافته و نیز بحران بیکاری به اوج خود رسیده است. در این میان اعضای پارلمان فراتر از قانون، تاکنون به کار خویش ادامه می‌دهند. با این همه نابسامانی‌ها قرار است تا کمتر از دو ماه دیگر انتخابات پارلمانی برگزار شود. به دنبال آن تا شش ماه دیگر، یعنی در اواخر ماه حمل سال آیندهانتخابات ریاست‌جمهوری نیزبرگزار خواهد شد. چالش‌های داخلی در کمیسیون انتخابات،تهدیدات بلند امنیتی، نارضایتی مردم از دولت‌ و نیز افزایش سطح بیکاری بسیاری‌ها را از اشتراک در انتخابات دل‌سرد ساخته است. نزدیک به دو هفته دفتر مرکزی کمیسیون انتخابات از سوی برخی نامزادن حذف شده مسدود شده بود. برعلاوه تاکنون در هفت ولایت، دفترهای ولایتی کمیسیون انتخابات از سوی برخی نامزادان مسدود هستند.
کمیسیون انتخابات تعداد افرد رای دهنده را بیشتر از نه میلیون تن اعلام کرده است. در حالی که اعضای (ائتلاف بزرگ ملی افغانستان) تمام افراد ثبت نام شده را از سه میلیون بیشتر نمی‌دانند. این ائتلاف حکومت و کمیسیون انتخابات را با توزیع شناسنامه‌های جعلی، محور مهندسی انتخابات می‌دانند. چنانچه روز شنبه-10 سبنله- دهها هزار شناسنامه برچسب‌دار را همگانی ساختند که به گفته اعضای ائتلاف برای تقلب گسترده در انتخابات پارلمانی و ریاست‌جمهوری چاپ شده بودند. احمدضیا مسعود عضو رهبری ائتلاف بزرگ پیرامون این بیان داشت: «ما از تمام امکانات خود استفاده می‌کنیم تا انتخابات شفاف داشته باشیم و در غیر آن ضرورت این می‌رود که یک اداره بدیل [موقت] بوجود آید که همین اصلاحات انتخاباتی را شکل بدهد.»
از موقف جدی ائتلاف بزرگ ملی که در آن اکثریت جریان‌های سیاسی مهم و تأثیرگذار افغانستان عضویت دارند، معلوم می‌شود که آن‌ها در صورت عدم برگزاری انتخابات شفاف در کمین راه بدیل که همانا تشکیل حکومت موقت باشد، نشسته اند.
پرسش اینست که این ائتلاف با این همه توانمندی آیا قدرتِآن را دارد که در برابر دولت، کمیسیون انتخابات و از همه مهم‌ترحضور نیروهای خارجی و امریکا هر نوع حرفِ دل خود را به کرسی عمل بنشاند؟
گفتگوهای صلح که دیپلماتهای امریکا مستقیماً آن را سمت‌وسو می‌دهند، بی ربط بر انتخابات نیست. منابع معتبر از نحوه رفتار دیپلماتهای امریکایی و چانه زنی‌ها میان رهبران احزاب سیاسیخبر می‌دهد که امریکا خواهان به تعوق افتادن انتخابات می‌باشد. با برگزار نشدن انتخابات پارلمانی بی درنگ انتخابات ریاست‌جمهوری به تعویق خواهد افتاد. به همین شکل ‌امریکایی‌ها در تلاش اندتا با پیشرفت این روند آن عده از طالبانی را که خواهان گفتگوهای صلح هستند، در قدرت سهیم سازند. با موفق شدن این روند، طالبانی دست کشیده از جنگ چگونه در دولت و پیکارهای انتخاباتی سهیم خواهند شد؟ گفته می‌شود با تعویق افتادن انتخابات یکی پی دیگر راه برای تشکیل دولت موقت باز می‌گردد، دولتی که در رأس آن هیچ یک از جناح‌های درگیرقرار نخواهند داشت، بلکه افرادی از خاندان شاهی، طور که در کنفرانس بن ظاهرشاه روی صحنه آورده شد، برگزیده خواهد شد. این دیپلوماسی از جمله برنامه‌های این روزهای امریکاست که پس از ناکام شدن برنامه “شورای قیادی” روی دست گرفته شده است. بی میلی کشورهای غربی بویژه امریکا به برگزاری انتخابات شفاف، عدم اراده دولت بر اصلاحات انتخاباتی، بسته بودن هشت دفتر ولایتی کمیسیون مستقل انتخابات و نیز هشدارهای پی هم ائتلاف بزرگ ملی همه نشانه‌های اند که احتمالاً انتخابات آینده برگزار نگردد؛و اگر هم برگزار شود بدون شک از سوی امریکایی‌ها برنامه‌های راه اندازی خواهد شد که روی انتخابات پر از تقلبِ1393 را سیاه خواهد کرد. درین اواخر گمانه زنی‌های زیادی بر استعفای محمد حنیف اتمر مشاور امنیت ملی مطرح شده است،ولی عمده‌ترین دلیل استعفای اتمر را می‌توان در کاندیدا شدن وی در انتخابات ریاست‌جمهوری آینده دانست. گفته می‌شود اتمر با چراغ سبزی که از سوی حلقه حامد کرزی رئیس جمهور پیشین بدست آورده، با معاونیت یکی از سرانِ جمعیت به توافق رسیده است. بی تردید درین میان آمد آمدِ خلیل زاد، شخص که هسته اصلی بحران افغانستان به آن گره خورده به همین مبنا پایه‌ریزی شده است.
آیا این همه غوغای رسانه‌یی برای برگزاری انتخابات شفاف و شعارِ “رای شما آینده شما” برای مردم و سرنوشت بهترِ افغانستان برپا شده است؟ آنچه که نه در آرمان‌های نامقدس سران دولت و نه هم در هداف منفعت طلبانه‌ای احزاب سیاسی افغانستان و نه در سرشتِ استعماری امریکا وجود دارد. واقعیتی که حضور هفده ساله‌ای مرموز و نامؤفق امریکا این را برملا ساخته است. احمدصدیق احمدی- جمهور
051

درباره‌ی شریفی

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>